De empathische partner van een narcist-te gevoelig of te echt? 

Ik zie het keer op keer bij mensen die zich aanmelden na narcistisch misbruik. Zowel bij mannen als bij vrouwen. 
Velen van hen denken dat er iets mis is met hen ( zie ook artikel 'Toxische relatie').

• Dat ze zwak waren.
• Te goedgelovig.
• Te naïef.

Maar wanneer je echt kijkt naar wie ze zijn, zie je iets anders.
Je ziet empathische mensen. Mensen die diep voelen. Vaak hoogsensitief. 
Die proberen te begrijpen in plaats van te oordelen.
Die blijven geloven dat er in ieder mens iets goeds zit.

Voor een gezond mens is dat een prachtige eigenschap.

Voor een narcist is empathie een ingang.

Waarom narcisten loyale en empathische partners kiezen

Narcisten kiezen zelden zwakke partners, maar net mensen met een sterke levensbasis. Mensen met een carrière, met doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheidszin. Vaak ook intelligente mensen, zowel in denken als in voelen.

Mensen die hun leven dragen: werk, kinderen, zorg, verplichtingen.

Niet omdat ze dat bewonderen, maar omdat ze weten wat het betekent.

Dat zulke mensen loyaal zijn.
Dat ze niet snel opgeven.
Dat ze blijven investeren, ook wanneer relaties moeilijk worden.

Loyaliteit is geen zwakte.
Ze wordt pas een valkuil in de handen van iemand die ze misbruikt.

Kwetsbaarheid als informatiebron in een narcistische relatie

Deze mensen zijn ook oprecht. Ze spreken eerlijk over hun kwetsbaarheid.
Over hun dromen, hun verlangens en hun pijn.  Over wat hen heeft gevormd. 
Voor een gezond mens is dat de basis voor verbinding. Voor een narcist is dat iets anders. 

Er wordt niet geluisterd om te begrijpen, maar om te leren waar iemand (opnieuw) geraakt kan worden.

Wanneer je kwaliteiten tegen je gebruikt worden

De eigenschappen die iemand warm en menselijk maken, zijn vaak dezelfde eigenschappen die worden uitgebuit.

• Empathie wordt gebruikt.
• Geduld wordt opgerekt.
• Loyaliteit wordt getest.
• De bereidheid om te vergeven wordt misbruikt.

Maar daar stopt het niet.

Wat eerst aantrekt, begint later ook te schuren.

Omdat het echt is. Omdat het niet gespeeld is.

Authenticiteit kan iets oproepen bij een narcist wat moeilijk te verdragen is:
jaloezie, wrok, frustratie.

De miskende antagonist

Hier ontstaat de paradox die veel mensen pas achteraf begrijpen.

Het zogenaamde "slachtoffer" is zelden zwak. Integendeel.

In veel gevallen is die persoon precies wat de narcist niet kan zijn:
echt, voelend, geworteld en in staat tot verbinding.

En net daarom wordt die persoon, vaak onbewust, de antagonist.

Niet omdat hij of zij strijd wil voeren. Niet omdat er bewust verzet is.

Maar omdat zijn of haar bestaan op zich al confronterend is.

• De manier waarop iemand liefheeft zonder manipulatie.
• De manier waarop iemand verantwoordelijkheid neemt.
• De manier waarop iemand blijft zoeken naar waarheid.

Dat botst met een systeem dat gebouwd is op controle, façade en vermijding.

En toch wordt net die persoon zelden zo gezien.

Integendeel.
Hij of zij wordt vaak weggezet als:

• "te gevoelig",
• "te intens",
• "te moeilijk".

Je wordt geen antagonist door wat je doet.
Je wordt het door wat je bent in een systeem dat dat niet kan verdragen.

Wat eerst werd aangetrokken, wordt later ondermijnd. ( zie ook artikel 'Triangulatie') 
Niet omdat het fout is, maar omdat het te echt is.

Waarom sterke mensen toch blijven bij een narcist

Het zijn net deze mensen, met empathie en zelfreflectie, die een narcist uiteindelijk kunnen doorzien.

Maar zelden meteen.

Niet omdat ze dom zijn. Niet omdat ze blind zijn.

Maar omdat hun eigen kwetsuren nog niet volledig aangekeken zijn.

Zolang iemand gelooft dat liefde genoeg is, dat geduld het verschil zal maken, dat begrip iemand kan veranderen,
blijft hij of zij geven, verklaren, hopen.

Niet uit zwakte, maar vanuit een hart dat nog niet geleerd heeft
dat grenzen ook liefde zijn. 

De ommekeer: wanneer empathie grenzen krijgt

De ommekeer komt wanneer iemand bereid is om naar binnen te kijken.
Naar de eigen pijn. De oude patronen. De plekken waar hij of zij zichzelf verlaat.

Dan trekt de mist op.

En wat zichtbaar wordt, was er al die tijd al.

Alleen werd het niet eerder gezien door de bril van de (valse) hoop.

Wanneer empathie heelt, verandert ze.  Ze blijft zacht, maar buigt niet langer ten koste van zichzelf.

En dan blijft een eenvoudige, maar onwrikbare waarheid blijf over:

Je kan mensen strippen van alles wat op hen zit.
Maar nooit van wat in hen leeft.