Push-pull in toxische relaties: aantrekken en afstoten uitgelegd

Aantrekken-en afstoten-ik hou van jou, ik haat jou.  

In een toxische relatie voelt liefde niet als rust, maar als verwarring. Nabijheid is er, maar nooit stabiel. Je wordt afwisselend dichtbij gehaald en weer op afstand gezet. Zonder een duidelijke lijn. Het ene moment ben je belangrijk, gewenst, bijna onmisbaar. Het andere moment lijkt het alsof je er niet bent. Dit gedrag creëert een emotionele achtbaan.


  • Je wordt niet voorgesteld.
  • Gesprekken gebeuren langs je heen.
  • Je aanwezigheid verliest gewicht.


En net wanneer dat begint door te dringen, draait het. Plots is er nood aan jou. Aan je aandacht, je nabijheid, je bevestiging. Soms intens, soms bijna verstikkend.

"Nabijheid wordt gezocht… en even later weer afgeweerd."
Dat voortdurende schakelen tussen aantrekken en afstoten noemen we de push-pull dynamiek. En wat het zo ontwrichtend maakt, is dat er geen midden lijkt te bestaan.

Alles of niets

In deze dynamiek is er zelden sprake van een rustige, stabiele verbinding. Het beweegt tussen extremen. Je bent ofwel alles, ofwel niets. Niet geleidelijk, maar abrupt.

Je wordt niet ervaren als een geheel, maar als alles of niets afhankelijk van het moment."

Dat alles-of-niets-denken zie je vaak bij borderline patronen, maar het kan ook verweven zijn met narcistische trekken. De beleving van de ander verschuift mee met de innerlijke spanning, waardoor continuïteit ontbreekt.

Wat deze dynamiek extra verwarrend maakt, is hoe nabijheid en afstand elkaar kunnen opvolgen zonder overgang. Er zijn momenten van sterke afhankelijkheid, waarin bevestiging bijna continu nodig lijkt. Fysiek contact, geruststelling, nabijheid. Het wordt gezocht met een intensiteit die moeilijk te dragen kan zijn. 

Soms krijgt die nabijheid een kinderlijke kleur. De toon, de manier van vragen, de emotionele lading. Het voelt minder als volwassen wederkerigheid en meer als een clinghy zoeken naar.

"Nabijheid wordt bijna dringend… maar blijkt onverdraagbaar zodra ze er is."

En net wanneer je daarin meegaat, wanneer je er echt bent, kan het omslaan. Dan komt er afstand. Koelte. Onbereikbaarheid.

"Wat eerst nodig leek, wordt plots te veel."

Het is die abrupte wissel die je uit balans haalt.

Wat eronder speelt

Onder dit gedrag ligt zelden onverschilligheid. Het is eerder een innerlijke spanning die geen stabiele vorm vindt.


Bij borderline-achtige dynamieken zie je vaak een botsing tussen twee angsten: de angst om verlaten te worden en de angst om zichzelf te verliezen in nabijheid. Wat eerst veilig voelt, kan plots te intens worden. Afstand brengt dan tijdelijk rust, maar roept tegelijk opnieuw leegte op.

Bij narcistische structuren speelt vaker de nood om het eigen zelfbeeld te reguleren. Nabijheid blijft zolang ze bevestigt. Zodra dat niet meer vanzelf gaat, ontstaat er afstand.

"De beweging is geen keuze, maar een poging om innerlijke spanning te reguleren."

In de praktijk vloeien deze patronen vaak in elkaar over, wat het gedrag nog moeilijker te begrijpen maakt.


Liever tien vogels in de lucht

Wat vaak diep raakt, is dat de warmte en aandacht die jij zoekt, moeiteloos lijkt te vloeien naar anderen. Naar mensen die verder staan, die minder nabij zijn.

"De buitenwereld krijgt charme, aandacht en lichtheid. Dichtbij ontstaat afstand, twijfel en wat overblijft."

Dat voelt pijnlijk en verwarrend. Alsof nabijheid niet beloond wordt, maar net complexer maakt.

"Waar het oppervlakkig blijft, lijkt alles vanzelf te gaan. Waar het echt wordt, begint het te haperen."

En net daar zit de paradox.

Bij mensen die verder staan, blijft het contact lichter. Er is minder kwetsbaarheid nodig, minder risico. De interactie kan gecontroleerd blijven.
Bij jou is dat anders. Jij staat dichtbij. En net daardoor komt alles wat moeilijk is ook naar boven.

Waarom je blijft hopen

Wat deze dynamiek zo krachtig maakt, is dat ze niet alleen uit afstand bestaat. Er zijn ook momenten van echte nabijheid. Warmte. Verbinding. En die momenten voelen oprecht. Maar ze komen onvoorspelbaar.

Dat is wat men noemt intermittente bekrachtiging: bevestiging die af en toe komt, zonder vast patroon. En precies dat maakt het zo moeilijk om los te laten. Meer hierover in het artikel 'Traumabond'

"Onvoorspelbare nabijheid versterkt de drang om te blijven zoeken naar verbinding."

Je begint te begrijpen, te analyseren, je aan te passen. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je probeert grip te krijgen op iets wat geen vaste vorm heeft.

Wat de psychologie al wist

De Amerikaanse psycholoog B.F. Skinner beschreef dit mechanisme al in zijn experimenten.

Wanneer een beloning onvoorspelbaar wordt gegeven, blijft gedrag het sterkst bestaan. In zijn experiment bleef een rat eindeloos een hendel indrukken wanneer de beloning slechts af en toe kwam.
Niet de zekerheid, maar de onzekerheid houdt gedrag het langst in stand.
In menselijke relaties vertaalt zich dat naar blijven investeren, blijven hopen, blijven proberen . Ook wanneer het pijn doet.

Wat dit met jou doet

Lang in deze dynamiek zitten, verandert iets in jou.


  • Je wordt alerter.
  • Gevoeliger voor signalen.
  • Sneller geneigd om jezelf in vraag te stellen.

De focus verschuift van voelen naar begrijpen, van zijn naar aanpassen.

De momenten waarop het goed voelt, krijgen een bijzondere betekenis. Ze lijken te bevestigen dat het wel kan, dat het echt is.
Maar ze staan niet los van de rest. Ze maken deel uit van dezelfde cyclus. De aantrekking voelt als liefde. De afstoting voelt als verlies.
Maar samen vormen ze geen veilige basis. Ze houden je in een beweging tussen spanning en opluchting, tussen hoop en twijfel.

"Dichtbij genoeg om te voelen. Ver genoeg om het steeds weer kwijt te raken."

Niet alles in deze dynamiek gebeurt bewust. Vaak zit er onder het gedrag een diepe innerlijke onrust. 

Maar wat blijft, is de impact.
Onvoorspelbare nabijheid ontregelt. Ongeacht de intentie.
Wat als liefde voelde, blijkt vaak een voortdurende afwisseling tussen verbinding en verlies.
En precies daar ligt een grens. Niet in hen, maar in wat jij nog toelaat.


"Wat je breekt terwijl je probeert te verbinden, is geen liefde. Jij mag kiezen voor wat je heel laat."